Offline
|
Пост # 2 (07.08.2026, в 17:55) |
|
Репутация: 0
| Сообщений: 47
|
|
|
Dostumla uzun müddətdir görüşməmişdik. O, şəhərin o başında yaşayırdı, mən isə bu başında, iş qrafiklərimiz üst-üstə düşmürdü, amma nəhayət, həmin həftə sonu hər ikimizin boş vaxtı oldu. O mənə zəng vurub dedi ki, gəl dəniz kənarında gəzək, hava gözəldir. Mən razılaşdım, çünki həqiqətən də çölə çıxmaq, təzə hava almaq, dostla söhbət etmək mənə çatmırdı. Günortadan sonra sahil boyu gəzirdik, dalğalar sakitcə sahilə vurur, qağayılar uçur, uzaqda isə gəmilər görünürdü. Dostum mənə öz işlərindən, ailəsindən, planlarından danışdı. Mən də ona işdəki son dəyişikliklərdən, yeni layihələrdən söz açdım. Amma bir ara söhbət yeni mövzuya keçdi. O dedi ki, son vaxtlar maraqlı bir şeylə məşğul olur, evdə vaxt keçirir, yeni oyunlar kəşf edir. Mən təəccübləndim, çünki dostum həmişə aktiv həyat tərzi keçirən, idmanla, gəzintilərlə məşğul olan bir insandı. O, gülə-gülə dedi ki, həyatda hər şey dəyişir, bəzən evdə oturub yeni bir şey öyrənmək də maraqlıdır. O, mənə bu oyunlar haqqında qısaca danışdı, amma həyəcanla, gözləri parlayaraq. Mən dinlədim, amma içimdə bir şübhə var idi. "Bu, mənim üçün deyil," – düşündüm. Amma dostum israr etdi: "Yox, sən heç olmasa bir dəfə bax, görərsən nə demək istədiyimi." O, öz telefonunu çıxarıb mənə bir neçə şəkil göstərdi – ekran görüntüləri, rəngli qrafiklər, maraqlı dizaynlar. Mənə maraqlı gəldi, amma yenə də inanmırdım ki, bu məni cəlb edə bilər.
Həmin gün axşam evə qayıdanda fikirləşdim ki, niyə də yox? Bir baxım, heç olmasa maraqdan. Kompüteri açdım, dostumun dediyi səhifəni axtardım. Tapdım, açdım. Hər şey çox peşəkar görünürdü, rənglər, yazılar, düymələr – hamısı öz yerində idi. Mən bir az gəzdim, müxtəlif bölmələrə baxdım. Bu mənə böyük bir virtual supermarketi xatırlatdı, hər bir rəf öz malı ilə, hər bir bölmə öz qaydaları ilə. Mən çox tələsmirdim, çünki anlamaq istəyirdim ki, buranın mahiyyəti nədir. Bir neçə oyunun qaydalarını oxudum, bəzilərini başa düşdüm, bəzilərini yox. Amma bir oyun var idi ki, məni çox cəlb etdi. Onun mexanikası sadə idi, amma eyni zamanda o qədər dərin, o qədər strateji idi ki, mən hiss etdim ki, bu, mənim üçündür. Mən qərar verdim ki, bu gün sınayım, amma düşünərək, hiss edərək. İlk məbləğimi qoydum – çox kiçik, sadəcə bir sınaq. Və başladım. Oyun məni apardı. Hər hərəkət, hər seçim – mən onları hiss edirdim. Bir neçə dəqiqədən sonra mən artıq unutmuşdum ki, bu sadəcə bir sınaqdır. Mən tamamilə prosesin içində idim. Və birdən qazandım. Bu, çox böyük bir məbləğ deyildi, amma mənim üçün əhəmiyyətli idi, çünki mən sübut etdim ki, bu oyunda bir məntiq var, bir qanunauyğunluq var. Və mən bu məntiqi hiss edə bilirəm.
O axşamdan sonra mən tez-tez bu səhifəyə qayıdırdım. Amma mən bunu nizamlı şəkildə, öz qaydalarımla edirdim. Mən özümə vaxt məhdudiyyəti qoydum – hər gün bir saat. Bir də büdcə – mənim üçün əhəmiyyətsiz olan bir məbləğ. Bu intizam mənə böyük rahatlıq verdi, çünki mən bilirdim ki, mən oyunu idarə edirəm, o məni yox. Mən müxtəlif oyunları sınayırdım, hər birindən nə isə öyrənirdim. Bəzən uduzurdum, amma bu məni əsəbiləşdirmirdi, əksinə, daha diqqətli olmağı öyrədirdi. Bəzən qazanırdım, amma bu məni qürurlu etmirdi, çünki bilirdim ki, sabah hər şey dəyişə bilər. Mən bu yanaşmanı həyata keçirəndə hiss etdim ki, əsl zövq gəlir. Bu, sadəcə oyun deyil, bu, özünü tanımaq üçün bir vasitədir. Mən öyrəndim ki, bəzən səbr etmək lazımdır, bəzən isə risk etmək. Və bu bacarıqlar mənə gündəlik həyatda da çox kömək etdi. Mən işdə daha balanslı, ailəmdə daha səbirli, dostlarla daha açıq oldum. Bu dəyişiklik mənə elə gəldi ki, sanki ömrümün ən yaxşı dövrünə qədəm qoyuram.
Bir gün, yağışlı bir axşam, mən yenə o səhifəni açdım. Amma bu dəfə yeni bir oyun sınamaq qərarına gəldim. Bu oyun mənə daha mürəkkəb göründü, amma mən qorxmadım. Çünki artıq bilirdim ki, bu oyunlar mənə qalib gəlmək üçün deyil, öyrənmək üçündür. Mən oyunu açdım, qaydaları diqqətlə oxudum. Sonra dərindən nəfəs aldım və başladım. İlk bir neçə cəhd uğursuz oldu, amma mən dayanmadım. Mən hər səhvi təhlil edir, hər nəticəni dəyərləndirirdim. Və tədricən, mən bu oyunun ritmini, onun axarını hiss etməyə başladım. Bu, elə bil bir rəqs idi – əvvəlcə ayaqların uyğun gəlmir, amma sonra ritmi tutursan və hər hərəkət təbii olur. O axşam mən oyunun ən dərin nöqtələrindən birini kəşf etdim. Mən bir neçə uduş ardıcıllığı yaşadım ki, bu, mənə böyük inam verdi. Amma ən vacibi, mən özümə sübut etdim ki, mən hər şeyi öyrənə bilərəm. Hər şeyi, əgər istəsəm. Və bu inam mənə o qədər güc verdi ki, həyatımın digər sahələrində də yeni hədəflər qoymağa başladım. Mən işdə yeni layihələrə imza atdım, evdə təmirə başladım, hətta bir neçə il təxirə saldığım kursa yazıldım. Bu oyun mənim üçün bir katalizator oldu – o, mənim içimdəki enerjini azad etdi, mənə göstərdi ki, mənim potensialım mənim düşündüyümdən çox böyükdür.
Dostum bir neçə həftə sonra mənə zəng edib soruşdu: "Bəs, sınamısan?" Mən gülə-gülə cavab verdim: "Təkcə sınamamışam, eyni zamanda bu mənim həyatımın bir hissəsinə çevrilib." O, təəccübləndi, çünki məni qorxaq, çəkinən biri kimi tanıyırdı. Amma mən izah etdim ki, bəzən ən böyük dəyişikliklər ən kiçik addımlardan başlayır. Mən o axşam mostbet descargar al móvil vasitəsilə bu dünyaya daxil oldum, amma əsas məsələ bunun mənə verdiyi dərs idi. Mən öyrəndim ki, həyatda hər şey mümkündür, sadəcə cəsarət etmək lazımdır. Və bu cəsarət məni indiki mənə çatdırdı. Mən dostuma təşəkkür etdim ki, məni bu təcrübəyə sövq etdi. O, dedi: "Mən bilirdim ki, sənə yaraşacaq." Və biz yenə dəniz kənarında gəzməyə qərarlaşdıq, amma bu dəfə mən ona öz kəşflərimdən, öz strategiyalarımdan danışdım. O, dinlədi, bəzən təəccübləndi, bəzən güldü, amma əsasən maraqla. Və mən başa düşdüm ki, bu hekayə təkcə mənim deyil, bu, hər kəsin ola bilər. Hər kəs öz həyatında bir kəşf, bir dönüş nöqtəsi tapa bilər. Sadəcə ətrafa baxmaq, hiss etmək, açıq olmaq lazımdır.
Bu gün, bu hekayəni yazarkən, mən yenidən yaşadım o axşamı, o dalğaları, o dost söhbətini, o ilk oyunu. Və bir daha əmin oldum ki, həyatda ən gözəl şeylər təsadüfən, gözlənilmədən baş verir. O gün sahildə gəzməsəydik, dostum o oyunlardan danışmasaydı, mən bəlkə də hələ də öz köhnə qabığımda qalardım. Amma mən o qabığı qırdım, xaricə çıxdım, nəfəs aldım. Və bu nəfəs mənə yeni həyat verdi. İndi mən bilirəm ki, hər axşam, hər boş an bir fürsətdir. Və mən bu fürsətləri dəyərləndirirəm. Mən oynayıram, öyrənirəm, böyüyürəm. Və bu yolun sonu görünmür, amma bu məni qorxutmur, əksinə, həyəcanlandırır. Çünki bilirəm ki, qarşıda daha çox kəşflər, daha çox sevinclər, daha çox qələbələr var. Mən hazıram. Mən davam edirəm. Həyat isə, həmişə olduğu kimi, öz axarında, gözəl və sirli. Mən isə bu axarın bir hissəsiyəm, onunla birlikdə üzürəm, onunla birlikdə nəfəs alıram.
|
|
